İsimler/Kız İsimleri

Kız Bebek İsimleri ve Anlamları

Auramap veritabanında 1.421 kız ismi var (yaygın: 198, orta: 485, nadir: 738). Yaygın 198 ismin anlamı bu sayfada; diğer isimlerin anlamı harf sayfalarında ve kendi sayfasında.

Yaygın kız isimleri ve anlamları

Yaygınlık editoryal bir sınıflamadır; resmî nüfus istatistiğine dayanmaz.

Ada — Dört yanı suyla çevrili kara parçası; kendi içinde bütün ve özgür olanı çağrıştırır.
Aleyna — Arapçada üzerimize, bize anlamına gelen bir sözdür; esenlik ve iyilik dileyen dua cümlelerinden ad olarak alınmıştır.
Arzu — İstek, dilek ve özlem anlamına gelir; Arzu ile Kamber adlı halk hikâyesinin kadın kahramanının da adıdır.
Asel — Arapçada bal demektir; tatlılığı, şifayı ve emekle elde edilen değeri çağrıştırır.
Aslı — Asıl, kök ve öz anlamındaki Arapça sözcükten gelir; Kerem ile Aslı halk hikâyesinin kadın kahramanının adıdır.
Aslıhan — Arapça kökenli aslı ile Türkçe han sözcüklerinden oluşur; han soyundan gelen, soyu köklü kimse demektir.
Asya — Dünyanın en büyük kıtasının adıdır; Eski Yunancadan yayılan bu ad çoğunlukla güneşin doğduğu yönle ilişkilendirilir.
Ayça — Ayın ilk günlerindeki ince, yay biçimli görünüşü olan hilal demektir; yeni başlangıçları çağrıştırır.
Ayla — Ayın ya da güneşin çevresinde görülen ışıklı halka, hale demektir; ışıkla çevrili olmayı anlatır.
Aylin — Ay sözcüğünden türetilmiştir; ayın çevresinde beliren ışık halkası, ay ağılı anlamıyla açıklanır.
Aynur — Türkçe ay ile Arapça nur sözcüklerinden kurulmuştur; ay ışığı, ay aydınlığı demektir.
Aysel — Türkçe ay ile Arapça kökenli sel sözcüğünden oluşur; sel gibi bol akan ay ışığı anlamına gelir.
Aysu — Ay ve su sözcüklerinden oluşur; ay gibi parlak, su gibi duru ve berrak kimse anlamına gelir.
Aysun — Ay sözcüğünden türetilmiştir; güzelliği ve parlaklığı aya benzetilen kimse anlamına gelir.
Ayşe — Arapça Âişe adının Türkçedeki söylenişidir; yaşayan, rahat ve huzur içinde ömür süren kadın demektir.
Ayşegül — Arapça kökenli Ayşe ile Farsça gül sözcüklerinden oluşur; hayat dolu, gül gibi taze ve güzel kız demektir.
Ayşenur — Ayşe ve nur adlarının birleşimidir; yaşama sevinci taşıyan, çevresine ışık veren kimse anlamına gelir.
Ayten — Türkçe ay ile Farsçada beden anlamına gelen ten sözcüğünden oluşur; teni ay gibi parlak ve ak demektir.
Azra — Arapçada el değmemiş, saf genç kız demektir; Doğu edebiyatındaki Vâmık ile Azra hikâyesinin kadın kahramanının adıdır.
Bahar — Kışın ardından doğanın yeniden canlandığı mevsimin adıdır; tazeliği, yenilenmeyi ve çiçeklenmeyi çağrıştırır.
Banu — Farsçada hanım, hanımefendi demektir; eskiden saraylı ve soylu kadınlar için saygı unvanı olarak da kullanılmıştır.
Başak — Buğday, arpa gibi ekinlerin taneleri taşıyan üst kısmıdır; emeğin karşılığını, bolluğu ve hasadı simgeler.
Belinay — Kökeni kesin değildir; yaygın olarak ay ışığının göle düşen yansıması anlamında kullanılır, ay sözcüğüyle kurulmuş birleşik bir ad sayılır.
Beren — Kökeni kesin değildir; ad sözlüklerinde yaygın olarak güçlü, akıllı ve tanınmış kişi anlamıyla verilir.
Betül — Arapçada iffetli, kendini ibadete vermiş kadın demektir; Hz. Meryem'in ve Hz. Fatıma'nın lakabı olarak bilinir.
Beyza — Arapçada çok beyaz, bembeyaz demektir; lekesizliği, temizliği ve aydınlığı anlatır.
Burcu — Türkçede güzel koku, hoş ıtır demektir; burcu burcu kokmak deyiminde olduğu gibi çiçeklerin yaydığı kokuyu anlatır.
Buse — Farsçada öpücük demektir; sevginin ve şefkatin en yalın anlatımını çağrıştırır.
Büşra — Arapçada müjde, sevindiren haber demektir; beklenen iyi bir şeyin gerçekleştiğini bildirmeyi anlatır.
Canan — Farsça kökenli sözcük gönül verilen kişi, sevgili demektir; eski şiirde âşığın özlemini çektiği yâri karşılar.
Cansu — Farsça can ile Türkçe su sözcüklerinin birleşimidir; hayat veren su, kuruyana yeniden dirilik kazandıran can suyu anlamındadır.
Cemile — Cemil adının dişil biçimidir; yüzü ve huyu güzel, görenin hoşuna giden kadın anlamını taşır.
Cemre — Arapçada kor hâlindeki ateş demektir; halk inancında bahar yaklaşırken sırayla havaya, suya ve toprağa düşen sıcaklığın adıdır.
Ceren — Moğolca kökenli sözcük ceylan demektir; ince yapılı, çevik ve ürkek bakışlı bu hayvanın zarafetini çağrıştırır.
Ceyda — Arapça kökenli sözcük uzun ve ince boyunlu güzel kadın demektir; zarif duruşu ve endamı anlatır.
Ceylan — Moğolcadan Türkçeye geçmiş sözcük; bozkırda yaşayan, iri ve güzel gözleriyle bilinen ince bacaklı, hızlı koşan hayvanın adıdır.
Ceylin — Kökeni kesin değildir; ad kaynaklarında çoğunlukla cennet kapısı anlamıyla verilir, ceylan sözcüğüyle de ilişkilendirilir.
Çağla — Olgunlaşmadan, kabuğu yeşilken yenen badem ve erik gibi meyvelerin adıdır; tazeliği, gençliği ve baharı çağrıştırır.
Çiğdem — Soğanlı bir kır bitkisinin adıdır; türüne göre ilkbaharda ya da sonbaharda açan mor, sarı, beyaz çiçekleriyle tanınır.
Damla — Yuvarlak biçimde düşen çok küçük sıvı parçası, katre; yağmuru, çiyi ve suyun en yalın hâlini çağrıştırır.
Defne — Akdeniz kıyılarında yetişen, yaprakları kışın da yeşil kalan kokulu ağaç; adı Yunancadan gelir ve Antik Çağ'dan beri zaferin, onurun simgesi sayılır.
Demet — Bağlanarak bir araya getirilmiş çiçek, ekin ya da dal tutamı; Türkçeye Yunancadan geçmiş bir sözcüktür ve derli toplu güzelliği anlatır.
Didem — Farsça göz anlamındaki 'dîde' sözcüğünden gelir; 'gözüm, gözümün nuru' diyerek çok sevilen kişiye seslenişi anlatır.
Dilan — Kürtçede düğün, şenlik ve el ele oynanan halk oyunu anlamına gelir; birlikte kutlanan sevinci çağrıştırır.
Dilara — Farsça 'dil' (gönül) ile 'ârâ' (süsleyen) sözcüklerinden oluşur; gönlü bezeyen, iç açan, gönül alan kişi demektir.
Dilek — Dilemek fiilinden gelir; gerçekleşmesi istenen şey, istek, arzu ve temenni anlamı taşır.
Döndü — Dönmek fiilinden gelir; halk geleneğinde art arda kız çocuğu doğan ailelerde sıranın değişmesi dileğiyle verilen bir addır.
Döne — Dönmek fiilinden türemiş bir addır; Döndü adıyla aynı kökten gelir ve ailede gidişatın değişmesi dileğini taşır.
Duru — Bulanık olmayan, berrak ve temiz anlamındadır; arı, katışıksız bir güzelliği ve iç açıklığını anlatır.
Duygu — Duymak fiilinden türetilmiştir; insanın iç dünyasında uyanan his, sezgi ve gönül izlenimi anlamı taşır.
Ebru — Su yüzeyine serpilen boyalarla kâğıt üzerine yapılan geleneksel süsleme sanatının adıdır; bulutu andıran dalgalı, hareli desenleri çağrıştırır.
Ece — Türkçede kraliçe, kadın hükümdar anlamında kullanılır; sözü dinlenen, saygın ve güzel kadını anlatır.
Ecrin — Arapça karşılık, ödül ve sevap anlamındaki ecr sözcüğüne dayanır; halk arasında Allah'ın armağanı diye yorumlanır. Anlamı tartışmalıdır.
Eda — Davranış ve söyleyiş biçimi, kişiye özgü tavır demektir; aynı zamanda naz, işve ve hoş bir çekicilik anlamı da taşır.
Ela — Sarıya çalan açık kestane rengini, özellikle bu renkteki gözleri anlatır. Sözcüğün kökeni konusunda görüş birliği yoktur; Türkçe ala sözcüğüyle ilişkilendirilir.
Elif — Arap alfabesinin ilk harfi; ince, uzun ve zarif olanı anlatır.
Emel — Gerçekleşmesi zaman isteyen güçlü istek, geleceğe dönük umut ve amaç demektir.
Emine — Kendisine güvenilen, inanılan ve korkusu olmayan kadın demektir; emin sözcüğünün dişil biçimidir.
Esma — İsim sözcüğünün çoğuludur ve adlar demektir; dinî gelenekte Allah'ın güzel adlarını anlatan söz öbeğini çağrıştırır.
Esra — Geceleyin yola çıkarma, gece yürüyüşü anlamına gelir; daha hızlı, pek çabuk olan anlamıyla da açıklanır.
Eylül — Yılın dokuzuncu ayının adıdır ve Süryanice kökenlidir; yazın bitişini, sonbaharın ilk serinliğini ve hasat zamanını çağrıştırır.
Ezgi — Belli bir kurala göre art arda gelen seslerin oluşturduğu melodi, nağme demektir; müziği ve ahengi çağrıştırır.
Fadime — Fatma adının Anadolu ağızlarında ses değişimiyle oluşmuş halk biçimidir; kökeni sütten kesme anlamındaki Arapça sözcüğe dayanır.
Fatma — Sütten kesilmiş çocuk demektir; Hz. Muhammed'in kızı Fâtıma'nın adının Türkçedeki biçimidir.
Feyza — Bolluk, bereket ve verimlilik anlamı taşır; taşıp coşma, artıp çoğalma bildiren feyz kökünden gelir.
Figen — Farsçada atan, düşüren, yıkan anlamındaki sözcükten gelir; eski şiirde gölge salan, ışık saçan gibi birleşik sözlerde kullanılmıştır.
Filiz — Tohumdan ya da daldan yeni sürmüş körpe sürgün demektir; tazeliği, büyümeyi ve yeni başlangıçları çağrıştırır.
Funda — Kurak yamaçlarda yetişen, pembe ve mor çiçekler açan bodur çalının adıdır; sözcük Türkçeye Rumcadan geçmiştir.
Gamze — Gülünce yanakta ya da çenede beliren küçük çukur demektir; eski şiirde süzgün, anlamlı bakışı da anlatır.
Gizem — Akılla hemen çözülemeyen, saklı kalan şey; sır demektir. Giz kökünden türetilmiştir ve merak uyandıran bir derinliği anlatır.
Gonca — Henüz açılmamış çiçek, tomurcuk demektir; tazeliği, gençliği ve açılmayı bekleyen güzelliği simgeler.
Gönül — Sevgi, istek ve duyguların kaynağı sayılan iç dünya, yürek anlamına gelir; içtenliği ve bağlılığı çağrıştırır.
Gözde — Çok beğenilen, herkesçe tutulan ve el üstünde tutulan kişi anlamına gelir; seçilmiş, sevilen olmayı anlatır.
Gül — Katmerli ve güzel kokulu çiçekleriyle bilinen bitkinin adıdır; edebiyatta sevgilinin ve güzelliğin başlıca simgesidir.
Gülay — Farsça gül ile Türkçe ay sözcüklerinden oluşur; gül gibi güzel, ay gibi parlak yüzlü anlamını taşır.
Gülcan — Gül ve can sözcüklerinden oluşur; gül gibi tatlı, cana yakın ve sevilen kişi anlamını taşır.
Gülden — Gül sözcüğüne Türkçe -den eki eklenerek yapılmıştır; gülden gelen, gülden yapılmış gibi narin olan demektir.
Güler — Gülmek eyleminden gelir; hep gülen, güler yüzlü, neşesini çevresine yayan kişi anlamını taşır.
Gülnur — Farsça gül ile Arapça nur sözcüklerinden oluşur; gülün ışığı, gül gibi güzel ve aydınlık yüzlü demektir.
Gülsen — Farsça gül ile Türkçe sen sözcüğünden oluşur; sen bir gülsün, gül gibisin anlamını taşır.
Gülseren — Gül ile yaymak anlamındaki sermek eyleminden oluşur; gül seren, geçtiği yere gül yayan kişi demektir.
Gülsüm — Arapça Külsûm adının Türkçedeki söylenişidir; dolgun yanaklı, yüzü etli ve sağlıklı görünen demektir. Hz. Muhammed'in kızlarından biri Ümmü Gülsüm adıyla anılır.
Gülşah — Gül ve şah sözcüklerinden oluşur; güllerin şahı, güllerin en güzeli ve en seçkini demektir.
Gülşen — Farsça gülşen sözcüğünden gelir; gül bahçesi, güllerin yetiştiği yer demektir ve ferahlığı çağrıştırır.
Gülten — Gül ile vücut, cilt anlamındaki ten sözcüğünden oluşur; teni gül gibi pembe, yumuşak ve taze olan demektir.
Hacer — Arapçada göç etmek anlamındaki kökle ilişkilendirilir. İslam geleneğinde Hz. İbrahim'in eşi ve Hz. İsmail'in annesinin adı olarak bilinir.
Halime — Yumuşak huylu, sabırlı ve hoşgörülü kadın demektir. Hz. Muhammed'in sütannesinin adı olarak da tanınır.
Hande — Farsçada gülme, gülüş demektir; neşeyi ve güler yüzü çağrıştıran bir addır.
Hanife — Tek Tanrı inancına içtenlikle bağlı, doğru yoldan sapmayan kadın demektir; Hanif adının dişil biçimidir.
Hatice — Vaktinden önce doğan kız çocuğu anlamına gelir. Hz. Muhammed'in ilk eşinin adıdır.
Havva — İbranice kökenli olup yaşayan, yaşam veren anlamına gelir. Semavi dinlerde ilk kadın ve Hz. Âdem'in eşi olarak anılır.
Hayriye — Hayırlı, iyilik getiren ve uğurlu olan anlamına gelir; Hayri adının dişil biçimidir.
Hazal — Ceylan anlamındaki Arapça gazal sözcüğünün Kürtçe ve halk ağzındaki söylenişidir; bazı yörelerde dökülen güz yaprağına da bu ad verilir.
Hilal — Ayın ilk günlerinde gökte görülen ince yay biçimidir; yeni ay demektir ve Türk bayrağındaki ay simgesini de çağrıştırır.
Hiranur — Hira mağarasının adı ile ışık anlamındaki nur sözcüğünün birleşimidir; ilk vahyin geldiği yerin aydınlığını çağrıştırır.
Hülya — Tatlı düş, insanın gerçekleşmesini dilediği hayal demektir; düşlere dalmayı ve iç dünyanın zenginliğini anlatır.
Hümeyra — Arapçada açık tenli, yanakları pembe olan kadın demektir; kırmızı anlamındaki hamra sözcüğünün küçültme biçimidir.
İlayda — Kökeni kesin değildir; yaygın olarak su perisi anlamında kullanılır, kimi kaynaklarda il ve ay sözcükleriyle de açıklanır.
İlknur — Türkçe ilk ile Arapça nur sözcüklerinden oluşur; ilk ışık, günün ilk aydınlığı anlamına gelir.
İnci — Bazı deniz kabuklularının içinde oluşan, sedef parlaklığında değerli süs tanesi; arılığı ve kıymeti simgeler.
İpek — İpek böceği kozasından elde edilen ince, parlak ve değerli kumaş; zarafeti anlatır.
İrem — Kur'an'da sütunlarıyla anılan şehrin adı olarak bilinir; edebiyatta cennet bahçesi anlamında kullanılır.
Kader — Yazgı, alınyazısı demektir; insanın başına geleceklerin önceden belirlendiği inancını anlatan sözcükten gelir.
Kübra — En büyük, pek ulu demektir; 'ekber' sözcüğünün dişilidir ve Hz. Hatice'nin lakabı olarak bilinir.
Lale — Baharda açan, kadeh biçimli ve canlı renkli soğanlı çiçeğin adıdır; Osmanlı kültüründe zarafetin ve bir dönemin simgesi olmuştur.
Leyla — Arapçada gece, özellikle çok karanlık gece demektir; Leyla ile Mecnun hikâyesi nedeniyle uğruna her şeyden geçilen sevgiliyi çağrıştırır.
Mehtap — Farsça mahtab sözcüğünden gelir; ay ışığı ve ayın geceyi aydınlattığı dolunay zamanı anlamını taşır.
Melek — Dinî inanışta Tanrı'nın buyruklarını yerine getiren, gözle görülmeyen nurdan varlıktır; mecazen iyi huylu, temiz kalpli kişi için söylenir.
Melike — Arapça mülk kökünden gelir; ülkeyi yöneten kadın hükümdar, kraliçe ya da hükümdar eşi anlamını taşır.
Melis — Yunanca bal arısı anlamındaki sözcükten gelir; arıların sevdiği, limon kokulu yapraklarıyla bilinen oğul otunun da adıdır.
Melisa — Yunancada bal arısı demektir; yaprakları limon gibi kokan ve arıları çektiği için bu adı alan oğul otunu da karşılar.
Meltem — Yaz aylarında düzenli esen hafif ve serin rüzgârın adıdır; sözcüğün kökeni tartışmalıdır, bir görüşe göre İtalyancadan Yunanca yoluyla dilimize geçmiştir.
Meral — Dişi geyik anlamındaki Moğolca kökenli maral sözcüğünün bir söyleniş biçimidir; zarif ve çevik olanı çağrıştırır.
Merve — Mekke'de Kâbe yakınında bulunan tepenin adıdır; hac ve umrede Safa ile bu tepe arasında sa'y adı verilen yürüyüş yapılır.
Meryem — İbranice Miryam adının Arapça üzerinden gelen biçimidir; Hz. İsa'nın annesinin adıdır ve Kur'an'da bir sure bu adı taşır.
Mine — Farsça mina sözcüğünden gelir; maden ve seramik üzerine işlenen renkli, camsı ve parlak süsleme sırının adıdır.
Miray — Bey anlamındaki mir ile Türkçe ay sözcüğünden kurulduğu düşünülür; ayın beyi, ay gibi parlak anlamında kullanılır, ad kaynaklarında ayın ilk günleri karşılığı da geçer.
Nazan — Farsçada naz eden, nazlı davranan demektir; kendini ağırdan satan, cilveli ve sevilen kişiyi anlatır.
Nazlı — Farsça naz sözcüğüne Türkçe -lı ekinin gelmesiyle oluşur; nazı çekilen, cilveli, üzerine titrenen kişi demektir.
Necla — Arapçada iri ve güzel gözlü kadın demektir; evlat, soy ve kuşak anlamındaki necl sözcüğüyle aynı kökten gelir.
Nehir — Irmak, denize ya da göle dökülen büyük akarsu demektir; akıp giden suyun canlılığını ve bereketini çağrıştırır.
Nermin — Farsçada yumuşak anlamındaki nerm sözcüğünden gelir; yumuşak huylu, ince ve nazik kişi demektir.
Neslihan — Arapça nesil ile Türkçe han sözcüklerinden oluşur; han soyundan gelen, köklü bir aileye mensup kişi demektir.
Nesrin — Yaban gülü, kendiliğinden yetişen hoş kokulu gül türü demektir; sade ve doğal güzelliği çağrıştırır.
Neşe — Sevinç, iç ferahlığı ve keyifli olma durumu demektir; yaşama sevincini ve güler yüzlülüğü anlatır.
Nevin — Farsça yeni anlamındaki nev sözcüğünden türemiştir; yepyeni, taze, henüz ortaya çıkmış demektir.
Nihal — Taze fidan, yeni sürmüş ince dal demektir; uzun boylu, düzgün endamlı genç kişiyi de anlatır.
Nilay — Nil ve ay sözcüklerinin birleşimidir; Nil ırmağının üzerinde parlayan ay demektir, suya vuran ışığı çağrıştırır.
Nilgün — Farsçada çivit renginde, laciverde çalan mavi demektir; gökyüzünün ve derin suyun rengini anlatır.
Nilüfer — Durgun sularda yetişen, geniş yaprakları su yüzeyinde duran çiçeğin adıdır. Osmanlı tarihinde Orhan Gazi'nin eşinin adı olarak bilinir.
Nimet — İyilik, lütuf ve bağış demektir; insanın yaşaması için gerekli olan her şeyi, özellikle yiyeceği ve ekmeği de anlatır.
Nisa — Arapçada kadınlar demektir. Kur'an'ın dördüncü suresi bu adı taşır; kadınlığı ve kadının değerini çağrıştırır.
Nisanur — Kadınlar anlamındaki nisa ile ışık anlamındaki nur sözcüklerinin birleşimidir; kadınların ışığı demektir.
Nur — Işık, aydınlık ve parıltı demektir; inançta ilahi ışığı da anlatır. Kur'an'ın yirmi dördüncü suresi bu adı taşır.
Nuran — Arapça nur sözcüğünden gelir; ışıkla dolu, aydınlık saçan kişi demektir. Sondaki ek Farsça çoğul eki sayılarak ışıklar, aydınlıklar anlamıyla da açıklanır.
Nuray — Arapça nur ile Türkçe ay sözcüklerinin birleşimidir; ışıklı ay, ay ışığı gibi parlak ve aydınlık demektir.
Nurcan — Arapça nur ile Farsça can sözcüklerinin birleşimidir; canı ışıklı, içi aydınlık kişi demektir.
Nurgül — Arapça nur ile Farsça gül sözcüklerinin birleşimidir; ışık saçan gül, aydınlık yüzlü çiçek demektir.
Nuriye — Nurla ilgili, ışıklı ve aydınlık demektir; Nuri adının dişil biçimidir ve iç aydınlığını anlatır.
Nursena — Nur ile övgü ve parlaklık anlamlarındaki sena sözcüklerinin birleşimidir; övülmeye değer ışık demektir.
Nurten — Arapça nur ile Farsça ten sözcüklerinden oluşur; teni ışık gibi parlak, aydınlık görünüşlü demektir.
Özge — Başka, ayrı, ötekilerden farklı demektir; benzerlerinden ayrılan, kendine has kişiyi anlatır.
Özlem — Bir kimseyi ya da bir şeyi yeniden görme, ona kavuşma isteği, hasret demektir; derin bir bağlılığı ve sevgiyi anlatır.
Pelin — Acımsı tadı ve keskin kokusuyla bilinen, gümüşi yapraklı bir kır bitkisinin adı; sözcük Türkçeye Slav dillerinden geçmiştir.
Perihan — Farsça peri ile Türkçe han sözcüklerinden oluşur; perilerin hükümdarı, peri gibi güzel kadınların başı demektir.
Pınar — Yerden kendiliğinden kaynayıp çıkan su, göze; berraklığı ve hayat veren tazeliği çağrıştırır.
Rabia — Arapçada dördüncü demektir. Basralı mutasavvıf Rabia el-Adeviyye'nin adı olarak tanınır ve onun sayesinde ilahi aşkla birlikte anılır.
Reyhan — Fesleğen adıyla da bilinen güzel kokulu bitkinin adıdır; Arapçada genel olarak hoş kokulu ot ve çiçekleri de anlatır.
Rukiye — Arapçada okunarak yapılan şifa duası anlamındaki rukye ya da yükselme bildiren kökle ilişkilendirilir. Hz. Muhammed'in kızlarından birinin adıdır.
Rümeysa — Arapçada gözleri çapaklı anlamındaki sözcüğün küçültmeli biçimidir ve bir yıldızın adı olarak da anılır. Sahabeden Ümmü Süleym'in adı olarak rivayet edilir.
Saniye — İkinci anlamına gelir; geleneksel olarak ailenin ikinci doğan kız çocuğuna verilen bir addır.
Seda — Ses, yankı anlamına gelir; bir sesin uzaktan duyulup geri dönmesini, çınlayışını anlatır.
Sedef — İnci kabuğunun iç yüzünü kaplayan sert, parlak ve yanardöner maddedir; ışıltıyı ve zarafeti çağrıştırır.
Seher — Tan yeri ağarmadan az önceki vakit, sabahın en erken saatleridir; tazeliği ve yeni başlangıcı çağrıştırır.
Selin — Gür ve coşkun akan su, sel gibi akan anlamına gelir; canlılığı ve akıp giden bir enerjiyi çağrıştırır.
Selma — Barış, esenlik ve güven içinde olma anlamındaki kökten gelir; huzurlu ve sağ salim kişi demektir.
Sema — Gökyüzü, gök kubbe anlamına gelir; yüksekliği, enginliği ve sonsuzluk duygusunu çağrıştırır.
Semra — Esmer, koyu buğday tenli kadın anlamına gelir; esmer güzelliğini anlatan bir addır.
Sena — Övgü, övme anlamına gelir; başka bir kökten ışık, parıltı ve yücelik anlamlarını da taşır.
Serap — Çölde sıcak havada ışığın kırılmasıyla uzakta su varmış gibi görünen yanılsamadır; erişilmez hayali çağrıştırır.
Serpil — Serpilmek fiilinden gelir; büyüyüp gelişsin, boy atıp güzelleşsin dileğiyle verilen bir addır.
Sevda — Güçlü sevgi, tutku ve aşk anlamına gelir; Arapçada kara demek olan sözcükten Türkçede bu anlamı kazanmıştır.
Sevgi — İnsanı birine ya da bir şeye yakınlık ve bağlılık göstermeye yönelten sıcak duygudur.
Sevil — Sevilmek fiilinin buyruk biçimidir; herkesçe sevilsin, sevgi görsün dileğiyle verilen bir addır.
Sevim — Sevme işi ve sevimlilik anlamına gelir; cana yakın, insanın içini ısıtan hâli anlatır.
Sevinç — İstenen bir şeyin gerçekleşmesiyle duyulan coşkulu mutluluktur; çocuğun aileye getirdiği neşeyi anlatır.
Sıla — İnsanın doğup büyüdüğü ve özlem duyduğu yer anlamına gelir; ayrı kalınan yakınlara kavuşmayı da anlatır.
Sibel — Kökeni tartışmalıdır; Arapça kökenli sayıldığında yağmur damlası ya da buğday başağı anlamı verilir, bir görüşe göre ise Anadolu'nun ana tanrıçası Kibele'nin adından gelir.
Simge — Bir düşünceyi ya da kavramı temsil eden işaret anlamına gelir; Türkçede sembol karşılığı olarak türetilmiştir.
Sinem — Farsça göğüs, yürek anlamındaki sine sözcüğünün iyelik ekli biçimidir; gönlüm, yüreğim demektir.
Songül — Türkçe son ile Farsça gül sözcüklerinden oluşur; mevsimin son gülü demektir, ailenin en küçük kızına verilir.
Sude — Kökeni tartışmalıdır; Farsçada sürülmüş, ezilmiş anlamındaki sözcükten geldiği belirtilir, halk arasında ise mutlu, talihli ya da su gibi temiz anlamlarıyla benimsenmiştir.
Sultan — Hükümdar, egemenlik sahibi anlamına gelir; Osmanlı'da hanedan kadınları için de unvan olarak kullanılmıştır.
Sümeyye — Yücelik bildiren kökten küçültme ekiyle türemiştir; İslam'ın ilk şehidi olarak anılan kadın sahabinin adıdır.
Şebnem — Farsça gece anlamındaki şeb ile nem sözcüklerinden oluşur; sabaha karşı yaprakların üzerinde biriken çiy damlası demektir.
Şenay — Şen ve ay sözcüklerinden oluşur; neşeli ay, ay gibi parlak ve güler yüzlü anlamına gelir.
Şengül — Türkçe şen ile Farsça gül sözcüklerinden oluşur; neşeli gül, gülüşüyle çevresini şenlendiren demektir.
Şerife — Şerefli, soylu ve saygın kadın anlamına gelir; Hz. Muhammed'in soyundan gelen kadınlar için de kullanılmıştır.
Şevval — Hicri takvimin onuncu ayının adıdır; Ramazan Bayramı bu ayın ilk günlerinde kutlanır.
Şeyda — Aşkından aklını yitirecek kadar tutkun anlamına gelir; edebiyatta bülbülün güle düşkünlüğü için kullanılır.
Şeyma — Vücudunda ben bulunan anlamına gelir; Hz. Muhammed'in sütkardeşinin adı olarak bilinir.
Şükran — İyilik bilme, gönül borcu duyma ve teşekkür etme anlamına gelir.
Tuba — İslam geleneğinde cennette bulunduğuna inanılan, dalları her yana uzanan ağacın adı; sözcük ayrıca hoşluk, güzellik ve mutluluk bildirir.
Tuğba — Tuba adının Türkçedeki söyleniş biçimidir; cennette bulunduğuna inanılan ağacı ve onun simgelediği mutluluğu anlatır.
Tuğçe — Eski Türklerde hükümdarlık ve komutanlık simgesi olan tuğ sözcüğüne küçültme eki eklenerek kurulmuştur; küçük tuğ demektir.
Tülay — İnce dokuma anlamındaki tül ile ay sözcüklerinden oluşur; tül gibi ince, ay gibi parlak ve zarif olanı anlatır.
Tülin — Ayın çevresinde zaman zaman görülen ışık halkası, ayla; yumuşak ve çevreleyen bir parlaklığı çağrıştırır.
Türkan — Eski Türk devletlerinde hükümdar eşlerine ve soylu kadınlara verilen terken unvanından gelir; kraliçe, soylu hanım demektir.
Ümmühan — Arapça anne anlamındaki ümm ile Türkçe han sözcüğünün birleşimi sayılır; saygın, ulu ana anlamı yüklenir.
Yaren — Farsça dostlar anlamındaki sözcükten gelir; Türkçede yakın arkadaş, can yoldaşı ve sohbet arkadaşı anlamında kullanılır.
Yasemin — Beyaz ya da sarı çiçekler açan, hoş kokusuyla tanınan sarılıcı bir süs bitkisinin adıdır; zarafeti çağrıştırır.
Yeşim — Çoğunlukla yeşilin tonlarında görülen, süs eşyası ve takı yapımında kullanılan değerli bir taşın adıdır.
Yeter — Yetmek fiilinden gelir, artık yetişir demektir; geleneksel olarak başka kız çocuğu istemeyen ailelerce verilmiştir.
Yıldız — Geceleyin gökyüzünde parlayan ışıklı gök cismidir; talihi, parlaklığı ve yol göstericiliği çağrıştırır.
Yüsra — Kolaylık, rahatlık ve ferahlık anlamına gelir; güçlüğün karşıtı olan genişliği bildiren Arapça kökten türemiştir.
Zehra — Parlak, aydınlık, yüzü ak ve ışıltılı anlamına gelir. Hz. Fatıma'nın lakabı olarak tanınır ve temizliği çağrıştırır.
Zeliha — Züleyha adının Türkçedeki söylenişidir; Yusuf ile Züleyha anlatısındaki kadın kahramanı ve onun tutkulu sevgisini akla getirir.
Zeynep — Arapçada güzel görünümlü, hoş kokulu bir ağacın adıdır; süs anlamındaki zeyn sözüne bağlanarak babasının süsü, değerli mücevher anlamıyla da açıklanır.

Veritabanındaki 1.421 kız bebek isminin tamamı aşağıda harfe göre sıralı. Bir isme tıklayınca kendi sayfası açılır: anlam, köken ve isim analizi orada.

A harfi ile başlayan kız isimleri

B harfi ile başlayan kız isimleri

C harfi ile başlayan kız isimleri

Ç harfi ile başlayan kız isimleri

D harfi ile başlayan kız isimleri

E harfi ile başlayan kız isimleri

F harfi ile başlayan kız isimleri

G harfi ile başlayan kız isimleri

H harfi ile başlayan kız isimleri

I harfi ile başlayan kız isimleri

İ harfi ile başlayan kız isimleri

J harfi ile başlayan kız isimleri

K harfi ile başlayan kız isimleri

L harfi ile başlayan kız isimleri

M harfi ile başlayan kız isimleri

N harfi ile başlayan kız isimleri

O harfi ile başlayan kız isimleri

Ö harfi ile başlayan kız isimleri

P harfi ile başlayan kız isimleri

R harfi ile başlayan kız isimleri

S harfi ile başlayan kız isimleri

Ş harfi ile başlayan kız isimleri

T harfi ile başlayan kız isimleri

U harfi ile başlayan kız isimleri

Ü harfi ile başlayan kız isimleri

V harfi ile başlayan kız isimleri

Y harfi ile başlayan kız isimleri

Z harfi ile başlayan kız isimleri

Harfe göre isimler ve anlamları

Harf sayfaları o harfle başlayan kız, erkek ve üniseks isimleri anlamlarıyla birlikte listeler. Bebek ismi ararken cinsiyet, köken, baş harf ve temaya göre süzmek için İsim Bulucu'yu kullan.

Erkek İsimleri Üniseks İsimler İsim Bulucu