“Nasılsın?” sorusu geldiğinde çoğu zaman düşünmeden “İyiyim” deriz. Bazen gerçekten iyiyizdir. Bazen de ne anlatacağımızı bilemediğimiz, karşı tarafı yüklemek istemediğimiz ya da söze dökünce daha gerçek olacakmış gibi geldiği için bu kısa cevaba sığınırız. Sessizlik bazen güç değil, alışılmış bir korunma yolu olabilir.
“İyiyim” cümlesinin ardında ne kalabilir?
Bu cümlenin arkasında her zaman büyük bir sır yoktur. Yorgunluk, hayal kırıklığı, sıkışmışlık, karar verememek ya da sadece konuşmaya hazır olmamak da olabilir. Kendine açıklama borcun yoktur. Yine de otomatik cevap, zamanla kimsenin sana gerçekten yaklaşamadığı bir mesafe yaratıyorsa, onu biraz esnetmek mümkün olabilir.
“İyi değilim” demek zorunda değilsin. “Bugün biraz dalgınım” ya da “Bunu henüz anlatacak kadar net değilim” demek de dürüstlüğün bir biçimidir. Duyguyu tamamen çözmeden paylaşmak, yakınlığın küçük ama gerçek bir kapısıdır.
Paylaşmak yük olmak değildir
Yakınlık, bir kişiye hayatının bütün ağırlığını bırakmak anlamına gelmez. Güvendiğin birinin yanında birkaç cümleyle kendini göstermek, hem onun seni tanımasına hem senin de yalnız kalmamana alan açar. Karşı tarafın hemen doğru soruyu sormaması ya da çözüm bulamaması, paylaşımın yanlış olduğu anlamına gelmez.
Başlamadan önce kime ne kadarını söylemek istediğine karar verebilirsin. Herkes aynı yakınlıkta değildir. Sana güven veren bir kişiyle, küçük bir parça paylaşmak yeterlidir.
Üç sade başlangıç cümlesi
Söze nereden başlayacağını bilemediğinde şunları deneyebilirsin:
“Bu ara kafam biraz dolu; sadece biriyle oturmak iyi gelebilir.”
“Tam olarak anlatamıyorum ama bugün iyi değilim.”
“Çözüm aramıyorum, biraz dinlenmeye ihtiyacım var.”
Bu cümleler dramatik değildir; sadece insanîdir. Sessiz kalmanın da, konuşmanın da kendi zamanı vardır. Önemli olan, ikisini de seçebilme özgürlüğünü kendine vermektir.